„Raya i Ostatni Smok” to bajka, która udaje prostą opowieść o bohaterstwie, ale w rzeczywistości pulsuje podskórnym napięciem między zaufaniem a przetrwaniem. Świat rozpadł się na odłamki, każde plemię trzyma się własnego strachu jak relikwii – to echo naszej cywilizacji, która boi się otworzyć, bo zapomniała jak ufać. Smok, choć magiczny, jest tu raczej symbolem łagodnej naiwności – tej, którą świat zwykle wyśmiewa, a która wciąż potrafi ocalić to, co kruche. Film mówi językiem dzieci, ale jego echo rozbrzmiewa w dorosłej tęsknocie za światem, w którym nie trzeba ciągle walczyć. To przypowieść o tym, że najtrudniej odzyskać wiarę, gdy najbardziej jej potrzeba.

Eliasz studiuje produkcję filmową na Łódzkiej Filmówce, Tymek filmoznawstwo na Uniwersytecie Łódzkim. Razem tworzą muzykę, teatr, filmy, teledyski i inicjatywy społeczne. Chętnie podzielą się wiedzą i swoją energią. Oni kiedyś też byli uczestnikami warsztatów...

Zamieniamy salę konferencyjną w salon gier wideo! Na konsoli Nintendo Switch i 4 padach będzie można przeprowadzać zespołowe rozgrywki w familijnej grze Mario Party.

„Niewinność” to dokument ukazujący dzieci z izraelskich szkół wojskowych, wychowywane w cieniu przemocy i ideologii. Kamera z czułością rejestruje chwile wahania, snu i milczenia – fragmenty kruchego człowieczeństwa pod presją systemu. Film ukazuje, jak niewinność nie znika nagle, lecz powoli pęka pod ciężarem narzuconej narracji. Reżyser nie osądza – pozwala, by obrazy mówiły same. To poruszająca medytacja o tym, jak rodzi się zgoda na opresję.

UWAGA: ilość miejsc ograniczona, informacje: pod nr tel. 85 730 34 14

Ganbare – warsztaty umierania to przestrzeń spotkania z tym, od czego zwykle uciekamy: z myślą o własnej śmierci. To nie jest warsztat o końcu, ale o początku uważniejszego życia – zaproszenie do tego, by spojrzeć śmierci w oczy i zapytać: co naprawdę się liczy? Uczestnicy konfrontują się z lękiem, żalem, niespełnieniem, ale także z wdzięcznością i pragnieniem bliskości. Przez medytację, rozmowę, symboliczne rytuały i ciszę uczą się nie tyle „umierać dobrze”, co żyć pełniej, z większą świadomością kruchości. Ganbare znaczy „wytrwaj” – to delikatne, a jednocześnie odważne przypomnienie, że każda chwila jest darem.

Kamila Sidorowicz, urodzona w Kowarach w 1978 roku, „sudecka góralka”, od 28 lat związana z Wrocławiem. Od 20 lat jako psycholożka i terapeutka towarzyszy ludziom w rozpoznawaniu i rozwiązywaniu doświadczanych przez nich trudności. Specjalizuje się w tematach przemocy oraz pracy z dorosłymi, którzy wychowywali się w rodzinach dysfunkcyjnych (DDA/DDD). Pasjonuje ją rozwój osobisty, duchowy, praca nad własnym umysłem. Właśnie przeżywa rok jakby był jej ostatnim, praktykując uważność i akceptację, ucząc się miękkości wobec życia i jego ograniczeń. Podróżuje, chodzi po górach, medytuje, czyta, piecze chleb na zakwasie, lubi kwiatki i jazdę na rowerze.

„Monos” to opowieść o grupie nastoletnich żołnierzy ukrywających się w górach i dżungli, którym powierzono pilnowanie jeńca. Z czasem ich świat zaczyna się rozpadać – zacierają się granice między grą, lojalnością, a brutalnym przetrwaniem. Film unika jednoznacznych ocen, pokazując, jak łatwo dzieci mogą stać się narzędziami chaosu, gdy zabraknie dorosłych, odpowiedzialnych ram. Hipnotyzujące zdjęcia i dźwięk tworzą atmosferę zagrożenia, w której natura staje się równie dzika jak ludzie. Monos to kino intensywne, cielesne, niepokojące – o utracie niewinności w świecie bez kompasu.

Michał Stankiewicz to pochodzący z Białegostoku artysta koncepcyjny i reżyser eksperymentalny, działający na pograniczu teatru, performansu i filmu dokumentalnego. Jego prace – jak „Wish You Were Here” (2022) – wykorzystują technologię VR, by wyprowadzać widza poza iluzję obecności, eksponując sprzęt filmowy i proces powstawania dzieła. Interesuje go to, jak obraz może wpłynąć na percepcję cielesności i emocji odbiorcy, traktując ciało widza jako medium doświadczenia. Inspiruje się teatrem postdramatycznym, rytuałem, magią oraz badaniami w fenomenologii i neuroestetyce, celem jest osiągnięcie niemal „przezroczystego” medium – takiego, które staje się niewidoczne, ale czuje się je całym ciałem. Jego twórczość to krytyczna medytacja nad obecnością i odpowiedzialnością wobec widza, łącząca intymność z refleksją nad samym aktem oglądania.